MÜZEDEN HABERLER


*"HATIRALAR GALERİSİ" bölümümüz açıldı.

*Yavuz PEKMAN "BİR GÜZEL YAYGARA" başlıklı yeni yazısıyla tiyatromuzesi.org'da

*Levend YILMAZ tiyatro tarihimize ışık tutan yazılarına devam ediyor. "ADANA BELEDİYESİ ŞEHİR TİYATROSU" tiyatromuzesi.org'da

*"AVNİ DİLLİGİL SERGİSİ" açıldı.

* "SAHNE ARKASI" bölümümüz açıldı.Fotoğraflar menüsünden bu bölüme ulaşabilirsiniz.

*Sitemize üye olarak yeni gelen eserlerden haberdar olabilir,ana sayfadaki yazılara yada müzemizdeki eserler için yorum yazabilirsiniz.






BİZ NÜVİT'İ GEÇEN HAFTA YİTİRMEDİK - ÜLKÜ TAMER

"Bizim zamanımızda çağdaş sanat denildi mi Manet'den başlanır, Cezanne'a geçilir, oradan kübistlere atlanır, Picasso'nun öteki dönemleri üzerinde durup Mattise de yeterince övüldükten sonra soyutçularda karar kılınırdı. Şaşmaz bir kalıptı bu." Bunlar Nüvit Özdoğru'nun sözleri. Onun Milliyet Sanat dergisinde yayımlanan yazılarını okuyor musunuz? Doğrusunu isterseniz, ben okumuyordum. Geçenlerde 10-15 kadarını topluca okuma olanağını yakaladım. Neden daha önce okumamışım diye hayıflandım. Sözünü ettiği o 'şaşmaz kalıp'ın dışına çıktığımı gördüm. Özdoğru bir yazısında şöyle diyor: "Hintli Müslüman ressam Husain'den söz etmiştik. O sayıyı, kalktım, bir ressam arkadaşa hediye ettim. Yazımı okumamış. Nedenini sorduğumda, 'Ben o ressamı tanımıyorum ki...' dedi." Sizi bilmem ama benim aklımın almayacağı bir şey. Daha önce bilmediğiniz bir sanatçıyı tanımaktan daha keyifli ne olabilir ki! Gustave Caillebotte, Carel Fabritius, Robert Motherwell, Jasper Johns, Xal Solar, Peder Severin Kroyes, Edvard Petersen, Albert Edelfeit, George Bellows, George Luks, John Sloan... Resim konusundaki bilgisizliğime verin, bu adları daha önc eduymamıştım bile. Nüvit Özdoğru, onları tanıttı bana. Çağlarıyla, dünyalarıyla ilişkilerinin altını çizerek. Keyifli bir anlatımla. Yeni güzellikler kazandırdı. ............Yukarıdaki satırları yaklaşık beş yıl önce yazmışım. O yazımda sadece bir yanına değiniyordum Nüvit'in. Aslında o çok yanlı değil, çok yönlü bir insandı. Resim yapardı; uzmanlık sınırına dayanmış bir müzik dinleyicisiydi; kılı kırk yaran bir çevirmendi; titiz bir dilciydi; usta bir oyuncuydu. Türkçeyi iyi bilen, doğru kullanan yazarlardan biriydi. Sadece öztürkçe kelimelere sığınarak, 'hislerine hakim olamadı' yerine 'duygularına yargıç olamadı' gibi dil mucizeleri yaratanlar 'eski kafalı' damgasını vurmuşlardı ona. Oysa Nüvit, güzel dili sadece kelimelerin oluşturmadığını biliyor, ayrıntılara, ayrımlara inerek inceliklere dikkat çekiyor, yanlışları gösteriyordu. "Titiz bir dilciydi," dedim. Her konuda, her alanda titizdi. Çok iyi bildiği Shakespeare için bile, televizyonda beş dakika konuşma yapmadan önce sınavlara hazırlanan bir öğrenci gibi çalıştığına tanık oldum. Üç-beş kitap alabilmek için uyduruk dizilerde üstlendiği kısacık rollerine Kral Lear'e hazırlanır gibi hazırlandığını gördüm. Bu titizliği günümüz Türkiye'sinde ona yalnızlıktan başka ne getirebilirdi? Hayal kırıklıklarından başka ne kazandırabilirdi? Biz Nüvit'i geçen hafta yitirmedik. Onu çok daha önce toprağa vermiştik.
 
 
Bu yazı Ülkü TAMER'in 26/02/2002 tarihli Radikal Gazetesindeki yazısından alınmıştır

MÜZEYİ TAKİP EDİN

ŞEHİR TİYATROSU

KUMBARACI 50

İSTANBUL HALK TİYATROSU

TİYATRO KARNAVAL

SEMAVER KUMPANYA

TİYATRO KUMPANYASI

İSTANBUL KUMPANYASI

TİYATRO BOYALI KUŞ

ATÖLYE TATAVLA

HAYAL PERDESİ

Kullanıcı girişi